Yorumlar (3)
uzedebiyat
5 Temmuz
Kitabı bitirir bitirmez şu cümleyi kurdum içimden, bir kez bile vazgeçmişsen veya bir kez bile senden vazgeçildiğini fark etmişsen artık hiçbir şey eskisi gibi olmaz.
0
ismaildir
28 Haziran
Sevgisiz bir evde büyüyen Vidar'ın çocukluğundaki en yoğun travmayla yüzleşmesini anlatıyor. Bir telefon hattı üzerinden kendi geçmişine dönüyor ve bu yüzleşme, o travma kadar ağır ve sarsıcı geçiyor. Çarpıcı ama sade bir dille yazılmış. Bu kitap beni "benim de yaralarım var" diye değil, "sevdiğim insanlarla daha konuşmadığım şeyler var" diye yakaladı. Vidar'ın aksine ailemden ve ablamdan memnunum, minnettarım ama yine de hem onlarla hem kendimle konuşmak istediklerim var. Telefon kurgusunun asıl gücü Vidar geçmişe acısını çözmek için dönüyor, ama o telefon herkese çalabilir. Mutlu büyümüş biri de o numarayı çevirmek isterdi "o anı bir daha görsem, o sesi bir daha duysam, bence bildiklerimle o masaya bir daha otursam" diye. Romanın evrenselliği pişmanlıkta değil, zamanın geri alınamamasında bence.
0
begum
18 Haziran
nasıl muhteşem bir fikir, bir kurgu ve zaten dilinin muazzamlığı edebi lezzeti tartışılmaz
0