Fletcher'ın amacı belki gerçekten "sınırını zorla, en iyini çıkar" ama bunu aktarma biçimi o kadar toksik ki mesaj kaybolup gidiyor. Neyman'a ulaşan şey ilham değil, korku. Korku üzerine inşa edilen performans kırılgan olur bir noktada ya patlarsın ya da sönersin. Filmdeki en çarpıcı detay bana göre şu Fletcher pişman oldu galiba diyorsun, sonra daha da kötüleşiyor. Bir öğrencinin kendini asması bile onu durdurmuyor. Güya Neyman'ı sevdiğini söylüyor, ama amacı hiçbir zaman Neyman'ı yetiştirmek değil kendi efsanesini inşa etmek. Yüksek standart + insani saygı bir arada olabilir. Tarihte bunu başaran büyük eğitmenler var. Fletcher iyi bir müzisyen olabilir ama iyi bir eğitmen olmayı hiç öğrenememiş biri ve bu ikisi çok farklı şeyler.