FMAB efsanesi

Yıllardır "en sevdiğin anime hangisi?" sorusuna tereddütsüz verdiğim cevap budur. Bu kadar çok şeyi bu kadar dengeli yapan başka bir yapım bulmak gerçekten zordur. Öncelikle hikayeden başlayalım. Kardeşlerin eşdeğer değişim prensibiyle giriştikleri o trajik deney, yalnızca bir intikam ya da güç arayışı değildir. İnsan olmanın bedelini, pişmanlığı, sorumluluğu ve affetmeyi anlatan çok katmanlı bir yolculuktur. Hikaye hiçbir zaman tek bir yöne saplanıp kalmıyor. Savaş, din, bilim, ırkçılık, otorite, kardeşlik gibi şeylerin hepsi doğal bir şekilde iç içe geçiyor. Ve bunlar "mesaj veriyorum aga" diye bağırılmadan, karakterlerin yaşadığı olaylarla hissettiriliyor. Final ise hem duygusal hem mantıksal olarak tatmin edicidir. Ne ucuza kaçmak ne de abartılı bir destan havasına bürünmek var. Karakter tasarımları net, aksiyon sahneleri akıcı ve okunaklıdır. Özellikle savaş sahnelerinde, simya kullanımlarında ve karakterlerin yüz ifadelerinde abartıya kaçmadan etkileyici bir çizgi yakalanmıştır. 2009'da çıkan bir seri için hala ne kadar taze durduğu şaşırtıcıdır. Renk paleti, ışık kullanımı ve mekan tasarımları da hikayenin tonuna mükemmel uyum sağlıyor. Ne gereğinden fazla karanlık ne de abartılı şekilde parlaklık var. Akira Senju'nun besteleri, sahnelerin duygusal ağırlığını taşıyan görünmez bir karakter gibidir. "Again", "Hologram", "Period" gibi açılış ve kapanışlar zaten efsane, ama arka plan müzikleri de bir o kadar güçlüdür. Gergin anlarda yükselen orkestra, duygusal sahnelerde sadeleşen piyano gibi detaylar muazzam bir yere çıkarıyor eseri. Çünkü hepsi tam da olması gereken yerde. Bazı sahneleri gözler kapalı dinleseniz bile neyin yaşandığını hissedebiliyorsunuz. Roy Mustang, Riza Hawkeye, Alex Louis Armstrong, Scar, Winry, Ling Yao, May Chang, Hohenheim gibi karakterlerin hiçbiri ana karakterlere yardımcı olsun diye var muamelesi görmüyor. Her birinin kendi geçmişi, motivasyonu, çelişkisi ve gelişimi var. Özellikle Mustang'in ekibi ve Scar'ın dönüşümü, ana hikayeyi zenginleştirirken kendi başlarına da izlenmeye değer hale geliyor. Karakterler ölse bile izleyiciye boşuna vardı dedirtmiyor, her biri hikayeye bir şey katıp gidiyor. FMAB insanı sıkmıyor. 64 bölüm boyunca tempo neredeyse hiç düşmüyor. Gereksiz uzatmalar, doldurma bölümler yok. Her bölüm ya hikayeyi ilerletiyor ya da karakterleri derinleştiriyor. İzlerken Ömer babalı bölümleri (Kurtlar Vadisi) atladığım gibi sahneler yok mesela. Uzun soluklu bir seri için gerçekten nadir bir başarıdır bu.

Alıntılar